ما را بجای آبله در پای لنگ ریز

موقوف گریه نیست بساط بهار عجز

خونت نماند برجگر از چهره رنگ ریز

ای جستجو اگر هوس آرمیدنی ست

روزی دو در وفاکده فقر صبر کن

بر شیشه خانه هوسی چند سنگ ریز

رنگ ادب نریختی از شرم آب شو