روزی دو در وفاکده فقر صبر کن

خونت نماند برجگر از چهره رنگ ریز

ای جستجو اگر هوس آرمیدنی ست

ما را بجای آبله در پای لنگ ریز

بر شیشه خانه هوسی چند سنگ ریز

رنگ ادب نریختی از شرم آب شو

گوهر نبسته ای چو عرق بی درنگ ریز