رنگ ادب نریختی از شرم آب شو

ما را بجای آبله در پای لنگ ریز

روزی دو در وفاکده فقر صبر کن

بر شیشه خانه هوسی چند سنگ ریز

گوهر نبسته ای چو عرق بی درنگ ریز

یک دشت وحشت است چمنزار کاینات

آیینه خیال ز داغ پلنگ ریز