ای ندامت آب گردان خاک بنیاد مرا

با نگاه چشم حیران می دمد شور جرس

الفت اسباب دل را جوهرآیینه شد

آب می گردد نهان آخر ز جوش و خار و خس

تا در این صورت توانم دست شستن از هوس

تیغ استغنای قاتل رنگی از من برنداشت

دست خون بسملم در دامن چاک است و بس