تیغ استغنای قاتل رنگی از من برنداشت

آب می گردد نهان آخر ز جوش و خار و خس

ای ندامت آب گردان خاک بنیاد مرا

تا در این صورت توانم دست شستن از هوس

دست خون بسملم در دامن چاک است و بس

نیست گر پرواز سیر بیخودی هم عالمی ست

از شکست رنگ پیداکرده ام چاک قفس