دست خون بسملم در دامن چاک است و بس

ای ندامت آب گردان خاک بنیاد مرا

تا در این صورت توانم دست شستن از هوس

تیغ استغنای قاتل رنگی از من برنداشت

نیست گر پرواز سیر بیخودی هم عالمی ست

از شکست رنگ پیداکرده ام چاک قفس

خاکساری می رسد آخر به داد سرکشی