خاکساری می رسد آخر به داد سرکشی

دست خون بسملم در دامن چاک است و بس

نیست گر پرواز سیر بیخودی هم عالمی ست

از شکست رنگ پیداکرده ام چاک قفس

اضطراب موج راساحل بود فریادرس

چون حیا غالب شود غیر از خموشی چاره نیست

هرکه باشد چون گهر در آب می دزدد نفس