هرکه باشد چون گهر در آب می دزدد نفس

خاکساری می رسد آخر به داد سرکشی

اضطراب موج راساحل بود فریادرس

چون حیا غالب شود غیر از خموشی چاره نیست

لذت درد محبت هم تماشاکردنی ست

دل به ذوقی می خورد خونم که نتوان گفت بس

کاروان عمر بیدل مقصدش معلوم نیست