کاروان عمر بیدل مقصدش معلوم نیست

هرکه باشد چون گهر در آب می دزدد نفس

لذت درد محبت هم تماشاکردنی ست

دل به ذوقی می خورد خونم که نتوان گفت بس

می چکد اشک و قیامت می کند شور جرس