سوختم از شرم آغازی که انجام است و بس

دستگاه ما و من چون صبح برباد فناست

صحن این کاشانه ها یکسر لب بام است و بس

کاش از خجلت شرارم برنمی آمد ز سنگ

برپر عنقا تو هر رنگی که می خواهی ببند

صورت آیینه هستی همین نام است و بس

بیش از این نتوان به افسون محبت زیستن