برپر عنقا تو هر رنگی که می خواهی ببند

صحن این کاشانه ها یکسر لب بام است و بس

کاش از خجلت شرارم برنمی آمد ز سنگ

سوختم از شرم آغازی که انجام است و بس

صورت آیینه هستی همین نام است و بس

بیش از این نتوان به افسون محبت زیستن

داغم از اندیشه وصلی که پیغام است و بس