صحن این کاشانه ها یکسر لب بام است و بس

بسته است از موی چینی صورتم نقاش صنع

صبح ایجادم همان گل کردن شام است و بس

دستگاه ما و من چون صبح برباد فناست

کاش از خجلت شرارم برنمی آمد ز سنگ

سوختم از شرم آغازی که انجام است و بس

برپر عنقا تو هر رنگی که می خواهی ببند