بس است اینکه خمیدیم زبر بار نفس

در این چمن اثر اشک شبنم آینه است

که آب شد سحر از شرم گیرودار نفس

غرور هستی ما را گر انتقامی هست

شرار کاغذ آتش زده است فرصت عیش

فشاندن پر ما نیست جز شمار نفس.

به ساز انجمن هستی آتش افتاده ست