به ساز انجمن هستی آتش افتاده ست

بس است اینکه خمیدیم زبر بار نفس

شرار کاغذ آتش زده است فرصت عیش

فشاندن پر ما نیست جز شمار نفس.

چو نبض تب زده مشکل بود قرار نفس

دل است آینه دار غبار ما و منت

وگرنه عرض نهانی ست آشکار نفس