چو نبض تب زده مشکل بود قرار نفس

شرار کاغذ آتش زده است فرصت عیش

فشاندن پر ما نیست جز شمار نفس.

به ساز انجمن هستی آتش افتاده ست

دل است آینه دار غبار ما و منت

وگرنه عرض نهانی ست آشکار نفس

هزار صبح در این باغ بار حسرت بست