دل است آینه دار غبار ما و منت

فشاندن پر ما نیست جز شمار نفس.

به ساز انجمن هستی آتش افتاده ست

چو نبض تب زده مشکل بود قرار نفس

وگرنه عرض نهانی ست آشکار نفس

هزار صبح در این باغ بار حسرت بست

گشاده گیر تو هم یک دو دم کنار نفس