سیر چشمی ذره از مهر قناعت بودن ست

عرصه کون و مکان گو یک تپیدن وار باش

داغ هم رنگینیی دارد که در گلزار نیست

گر نه ای طاووس باری رخت آتشکار باش

پیش مردم اندکی ، در چشم خود بسیار باش

غنچه ات از بیخودی فال شکفتن می زند

ای ز سر غافل ، برو بیمغزی دستار باش