تا به کی باشد دل از خجلت شماران نفس

پیش مردم اندکی ، در چشم خود بسیار باش

غنچه ات از بیخودی فال شکفتن می زند

ای ز سر غافل ، برو بیمغزی دستار باش

سبحه بیکار است چندی گرم استغفار باش

بی نیازیهای عشق آخر به هیچت می خرد

جنس موهومی دو روزی بر سر بازار باش