که در تسخیر دل هر مو دو عالم بند وبست استش

من وآن فتنه بالایی که عالم زیر دست استش

اگر چرخ است خاک استش وگر طوباست پست استش

به اوضاع جنون زان زلف بی پروا نی ام غافل

چو آتش دامن او هرکه گیرد رنگ اوگیرد

به این افسون اثرها در خیال خود پرست استش

خدنگ او ز دل نگذشت با آن برق جولانی