خدنگ او ز دل نگذشت با آن برق جولانی

که در تسخیر دل هر مو دو عالم بند وبست استش

چو آتش دامن او هرکه گیرد رنگ اوگیرد

به این افسون اثرها در خیال خود پرست استش

چه صنعت در زه ایمای حکم اندازد شست استش

نه تنها باده از بوس لب او جام می گیرد

حنا هم زان کف پای نگارین گل به دست استش