نه تنها باده از بوس لب او جام می گیرد

به این افسون اثرها در خیال خود پرست استش

خدنگ او ز دل نگذشت با آن برق جولانی

چه صنعت در زه ایمای حکم اندازد شست استش

حنا هم زان کف پای نگارین گل به دست استش

شکفتن با مزاج کلفت انجامم نمی سازد

چو آن چینی کز ابروی تغافل رنگ بست استش