چو آن چینی کز ابروی تغافل رنگ بست استش

نه تنها باده از بوس لب او جام می گیرد

حنا هم زان کف پای نگارین گل به دست استش

شکفتن با مزاج کلفت انجامم نمی سازد

به کانون خیال آن شعله موهومی انجامم

که در خاکستر امید دم صبح الست استش

بنای رنگ اگر نقشش به طاق آسمان بندی