برون آشیان در بیضه پرورده ست فولادش

ثبات رنگ امکان صورت امکان نمی بندد

فلک آخر ز روز و شب دو مو شد کلک بهزادش

جهان با این پرافشانی ندارد بوی آزادی

سخن بی پرده کم گو از زبان خلق ایمن زی

چراغ زیر دامن نیست چندان زحمت بادش

به تصویر سحر ماند غبار ناتوان من