فلک آخر ز روز و شب دو مو شد کلک بهزادش

سفیدیهای مو کرد آگهم از عمر بیحاصل

ز جوی شیر واشد لغزش رفتار فرهادش

ثبات رنگ امکان صورت امکان نمی بندد

جهان با این پرافشانی ندارد بوی آزادی

برون آشیان در بیضه پرورده ست فولادش

سخن بی پرده کم گو از زبان خلق ایمن زی