هر گرد که برخاست ازین دشت پری بود

گم کرد صدا قافله زنگله بندش

ننمود سحر نیز درین معرض ناموس

بیش از دو نفس رشته به صد چاک پرندش

یارب به چه رفتار جنون کرد سمندش

صد مصر شکر آب شد از شرم حلاوت

پیش دو لب او که مکرر شده قندش