صد مصر شکر آب شد از شرم حلاوت

بیش از دو نفس رشته به صد چاک پرندش

هر گرد که برخاست ازین دشت پری بود

یارب به چه رفتار جنون کرد سمندش

پیش دو لب او که مکرر شده قندش

کو تحفه دیگر که بیرزد به قبولی

دل پیشکشی بود که در خاک فکندش