عبث چون کعبتین نرد افکندی ز کف زودش

ز موج خط وقار شعله حسنش تماشا کن

که تمکین می چکد همچون رگ یاقوت از دودش

نکردی انتخاب نقش از داغ دل عاشق

گر آهنگ پر فشانی کند پروانه بزمت

چراغان سر کشد از گرد بال شعله فرسودش

جهانی در تلاش آبرو ناکام می میرد