جهانی در تلاش آبرو ناکام می میرد

عبث چون کعبتین نرد افکندی ز کف زودش

گر آهنگ پر فشانی کند پروانه بزمت

چراغان سر کشد از گرد بال شعله فرسودش

نمی داند که غیر از خاک گشتن نیست مقصودش

تو خواهی بوی گل ، خواهی شرار سنگ باش اینجا

ز خود رفتن رهی داردکه نتوان کرد مسدودش