ز خود رفتن رهی داردکه نتوان کرد مسدودش

جهانی در تلاش آبرو ناکام می میرد

نمی داند که غیر از خاک گشتن نیست مقصودش

تو خواهی بوی گل ، خواهی شرار سنگ باش اینجا

ز بیدردی مبادا منفعل سازی محبت را

کز آغوش قبول خوبش هم دور است مردودش

ز سر تا پای من در حسرت دیدار می کاهد