کز آغوش قبول خوبش هم دور است مردودش

تو خواهی بوی گل ، خواهی شرار سنگ باش اینجا

ز خود رفتن رهی داردکه نتوان کرد مسدودش

ز بیدردی مبادا منفعل سازی محبت را

ز سر تا پای من در حسرت دیدار می کاهد

به آن ذوقی که بر آیینه دل باید افزودش

مپرس از دستگاه نیستی سرمایه هستی