مپرس از دستگاه نیستی سرمایه هستی

کز آغوش قبول خوبش هم دور است مردودش

ز سر تا پای من در حسرت دیدار می کاهد

به آن ذوقی که بر آیینه دل باید افزودش

عدم بی پرده شد تا اینقدرکردند موجودش

سیاهی کی ز دست زرشماران می رود بیدل

به هر جا آتش افروزی اثر می ماند از دودش