ز سر تا پای من در حسرت دیدار می کاهد

ز خود رفتن رهی داردکه نتوان کرد مسدودش

ز بیدردی مبادا منفعل سازی محبت را

کز آغوش قبول خوبش هم دور است مردودش

به آن ذوقی که بر آیینه دل باید افزودش

مپرس از دستگاه نیستی سرمایه هستی

عدم بی پرده شد تا اینقدرکردند موجودش