سیاهی کی ز دست زرشماران می رود بیدل

به آن ذوقی که بر آیینه دل باید افزودش

مپرس از دستگاه نیستی سرمایه هستی

عدم بی پرده شد تا اینقدرکردند موجودش

به هر جا آتش افروزی اثر می ماند از دودش