به فهم مدعای حسرت دل سخت حیرانم

متاع هستیی دارم مپرس از بود و نابودش

به صد آتش قیامت می کنی گر واکشی دودش

نمی دانم چه می گوید زبان عجز فرسودش

شبستان سیه بختی ندارد حاجت شمعی

بس است از رنگ من آرایش فرش زر اندودش