نمی دانم چه می گوید زبان عجز فرسودش

متاع هستیی دارم مپرس از بود و نابودش

به صد آتش قیامت می کنی گر واکشی دودش

به فهم مدعای حسرت دل سخت حیرانم

شبستان سیه بختی ندارد حاجت شمعی

بس است از رنگ من آرایش فرش زر اندودش

به تقلید سرشکم ، ابر شوخی می کند اما