بس است از رنگ من آرایش فرش زر اندودش

به فهم مدعای حسرت دل سخت حیرانم

نمی دانم چه می گوید زبان عجز فرسودش

شبستان سیه بختی ندارد حاجت شمعی

به تقلید سرشکم ، ابر شوخی می کند اما

ز بس کم مایگی آخر فشاری می دهد جودش

سلامت آرزو داری برو ترک سلامت کن