به زلفت شانه دستی می زند اما نمی داند

دلیل دوری است اینها که در یاد است معبودش

خیال اندود هستی نقش موهومی که من دارم

به صد آیینه نتوان کرد یک تمثال مشهودش

کز افشاندن نگردد پاک دامان دل آلودش

درین محفل رموز هیچکس پنهان نمی ماند

سیاهی خوردن هر شمع روشن می کند دودش