تو هم پیمانه ای داری که پرکرده ست جمشیدش

گر این یاس از شمار سال و ماه کلفتم خیزد

مه نو خم شود چندان که از دوش اوفتد عیدش

به چندین جام نتوان جز همان یک نشئه پیمودن

جنون مضرابی ناموس الفت نغمه ها دارد

شکست از هر چه باشد می زند بر سایه امیدش

چه مقدار آگهی بر خویش چیند قطره از دریا