مه نو خم شود چندان که از دوش اوفتد عیدش

ز بس اسرار پیدایی دقیق افتاده است اینجا

نظر واکرد برکیفیت خویش آنکه پوشیدش

گر این یاس از شمار سال و ماه کلفتم خیزد

به چندین جام نتوان جز همان یک نشئه پیمودن

تو هم پیمانه ای داری که پرکرده ست جمشیدش

جنون مضرابی ناموس الفت نغمه ها دارد