می خورد آب از صفای خود زبان خنجرش

بسکه افتاده است بی نم خون صید لاغرش

آنکه چون گل زخم ما را در نمک خواباند و رفت

چون سحر شور تبسم می چکد از پیکرش

بعد مردن هم مریض عشق بی فریاد نیست