بعد مردن هم مریض عشق بی فریاد نیست

می خورد آب از صفای خود زبان خنجرش

آنکه چون گل زخم ما را در نمک خواباند و رفت

چون سحر شور تبسم می چکد از پیکرش

گرد می نالد همان گر خاک گردد بسترش

بحر نیرنگی که عالم شوخی امواج اوست

می دهد عشق از حباب من سراغ گوهرش