چون سحر شور تبسم می چکد از پیکرش

بسکه افتاده است بی نم خون صید لاغرش

می خورد آب از صفای خود زبان خنجرش

آنکه چون گل زخم ما را در نمک خواباند و رفت

بعد مردن هم مریض عشق بی فریاد نیست

گرد می نالد همان گر خاک گردد بسترش

بحر نیرنگی که عالم شوخی امواج اوست