بحر نیرنگی که عالم شوخی امواج اوست

چون سحر شور تبسم می چکد از پیکرش

بعد مردن هم مریض عشق بی فریاد نیست

گرد می نالد همان گر خاک گردد بسترش

می دهد عشق از حباب من سراغ گوهرش

من ز جرات بی نصیبم لیک دارد بیخودی

گردش رنگی که می گرداندم گرد سرش