می دهد عشق از حباب من سراغ گوهرش

بعد مردن هم مریض عشق بی فریاد نیست

گرد می نالد همان گر خاک گردد بسترش

بحر نیرنگی که عالم شوخی امواج اوست

من ز جرات بی نصیبم لیک دارد بیخودی

گردش رنگی که می گرداندم گرد سرش

تا نفس باقی ست دل را از تپیدن چاره نیست