گردش رنگی که می گرداندم گرد سرش

بحر نیرنگی که عالم شوخی امواج اوست

می دهد عشق از حباب من سراغ گوهرش

من ز جرات بی نصیبم لیک دارد بیخودی

تا نفس باقی ست دل را از تپیدن چاره نیست

طایر ما دام وحشت دارد از بال و پرش

کوس وحدت می زند دل گر پریشان نیست وهم