کوس وحدت می زند دل گر پریشان نیست وهم

گردش رنگی که می گرداندم گرد سرش

تا نفس باقی ست دل را از تپیدن چاره نیست

طایر ما دام وحشت دارد از بال و پرش

شاه اینجا می شود تنها به جمع لشکرش

باید از شرم فضولی آب گردد همتت

میهمان عالمی آنگه غم گاو و خرش