من ز جرات بی نصیبم لیک دارد بیخودی

گرد می نالد همان گر خاک گردد بسترش

بحر نیرنگی که عالم شوخی امواج اوست

می دهد عشق از حباب من سراغ گوهرش

گردش رنگی که می گرداندم گرد سرش

تا نفس باقی ست دل را از تپیدن چاره نیست

طایر ما دام وحشت دارد از بال و پرش