گرد می نالد همان گر خاک گردد بسترش

آنکه چون گل زخم ما را در نمک خواباند و رفت

چون سحر شور تبسم می چکد از پیکرش

بعد مردن هم مریض عشق بی فریاد نیست

بحر نیرنگی که عالم شوخی امواج اوست

می دهد عشق از حباب من سراغ گوهرش

من ز جرات بی نصیبم لیک دارد بیخودی