عافیت دل را تنک سرمایه دارد چون حباب

شاه اینجا می شود تنها به جمع لشکرش

باید از شرم فضولی آب گردد همتت

میهمان عالمی آنگه غم گاو و خرش

از شکستنها مگر لبریزگردد ساغرش

پر بلند است آستان بی نیازبهای عشق

آن سوی این هفت منظر حلقه ای دارد درش