از شکستنها مگر لبریزگردد ساغرش

باید از شرم فضولی آب گردد همتت

میهمان عالمی آنگه غم گاو و خرش

عافیت دل را تنک سرمایه دارد چون حباب

پر بلند است آستان بی نیازبهای عشق

آن سوی این هفت منظر حلقه ای دارد درش

از سراغ مطلبم بگذرکه مانند سپند